A Esmorga é unha traxedia aceda e cruel de tres homes marxinais e
marxinados que ao longo de vintecatro horas deambulan polos arrabaldos
de Auria -transfondo ficcional da cidade de Ourense-. Perseguidos pola
xustiza e baixo a choiva e o frío da noite, Cipriano Canedo, obreiro (O
Cibrán ou O Castizo), Juan Fariña (O Bocas, O Alifante), sen oficio
coñecido, e Eladio Vilarchao (O Milhomes, O Maricallas), xastre de
profesión, atopan o seu desafogo no alcol, no sexo e na violencia. A
entrega aos praceres máis primarios, como fuxida á adversa realidade na
que viven, lévaos á autodestrución.
A historia transcende a época e o espazo. Podería acontecer hoxe en calquera cidade occidental. Os tres esmorguistas constitúen prototipos de individuos alienados, con pouca conciencia de clase e cunhas condicións de vida que os levan á autoexclusión duhna sociedade que a súa vez lles dá as costas.
Se non lestes a novela, aproveitade para facelo agora. Así que a leades, comparade o texto de Blanco Amor coa obra cinematográfica.
